Трета Позиција

Третата позиција претставува националистички политички компонент кој го нагласува своето спротивставување кон комунизмот и капитализмот. Застапниците на гледиштето на третата позиција се претставуваат себе си како ниту леви, ниту десни, туку заземаат синкретички став.
Идеологијата на третата позиција за прв пат е развиена од Роберто Фиоре, заедно со Габриеле Адинолфи и Пепе Ди Митри, во традицијата на италијанскиот фашизам. Тратата позиција се карактеризира со милитаристичка формулација, националистички, односно народнички светоглед кој може да биде во ублажена или екстремна форма, гледајќи благопријатно на националноослободителните движења, поддржувајќи го расниот сепаратизам и придржувањето кон „војничкиот стил на живот.“

Во Франција трето-позиционираната идеологија добива поддршка во 80-тите години на минатиот век, преку организацијата на грчко-францускот ексремен десничар Жан Жилс Малјаракис, кој предходно бил активист и членувал во повеќе националистички организации, како и во Националниот Фронт. Тој во 1979 станува лидер на Националистичкото Револуционерно Движење. Тој во 1991 повторно се вклучува во Националиот Фронт и продолжува со крајно десничарската дејност.

Во Италија, идеологијата на третата позиција беше развиена од Роберто Фиоре, кој со цел да изгради културна позадина на оваа идеолигија, се огледа на рурализмот на Јулиус Евола и се обиде да ја комбинира со желба за културно-духовна револуција. Тој усвои некои од позициите на современата нова десница, осебено етноплурализмот на Алан Де Беноист како и ставовите на Освалд Моузли од неговата кампања „Нација Европа.“ Во 1879 Фиоре беше еден од основачите на движењето „Трета Позиција“. Претставник на идеите на третата позиција во Италија денес е партијата „Нова Сила“ предводена исто така од Фиоре.

Крос Фронт беше име за цели на национал-социјалиситчкото движење во Германија за  соработка со комунистите за време на Вајмарската Република, позната и како „Еврејска Република“ која постоеше од 1919 до 1933 и во која владееа неправедните закони од Верјаскиот договор. Комунистичката стратегија се фокусира против социјал-демократите, што доведе до привремени кооперации со вистински националистички сили. Ернст Никиш и други се обидоа да ги комбинираат националистичките и комунистичките сили за соборување за постоечкиот поредок на Вајмарската Република, и ова спојување беше наречено Национален Болшевизам. И денес терминот Крос Фронт се однесува на слични политички пристапи. Анти-Американизмот и анти-ционизмот доведоа одредени националистички индивидуи да најдат заеднички јазик со делови од движењата за мир и анти-глобализационите движења. Источна Германија, особено Тирингија има значаен износ на Крос Фронт, односно третопозиционирани активности и поддржувачи, т.н Црвено-Кафеава Алијанска.

Идеологијата на третата позиција во Македонија за жал, не е застапена ниту со политичка партија, ниту со организација или здружение, а до вавка состојба доведe засиленaтa анти-националистичка, промарксистичка политика во последните 70 год.