Мистериозните врски помеѓу Социјализмот, Ционизмот и Сатанизмот

Непријатни и компромитирачки жици го поврзуваат Карл Маркс - еврејскиот филозоф, економист од Германија, основач на т.н научен Социјализам - за Сатанизам. Поради тоа што Левицата не е заинтересирана за публикување на оваа релација, таа се третира како ништо повеќе од една минлива и незрела фаза од Марксовиот живот пред да дојде до неговиот интелектуален врв. Без обзир на тоа, оваа врска постоеше и го означи целиот негов живот. Понатаму, тој никогаш не се одрече од неговиот пакт со Ѓаволот. Напротив, токму поради тоа, тој ја осмисли најперверзната идеологија во историјата која е одговорна за смртта на повеќе од 100 милјони луѓе.

Откритијата на Ричард Вармбренд, романски научник, беа плод на внимателно истражување, објавени во неговата книга „Маркс и Сатаната“ во 1986. Неговите заклучоци ги потврдуваат тврдењата на папата Пие Дванаесетти кој го нарече Маркс „посветен и признат сатанист.“ Вармбренд не донесе заклучок за тоа дали Маркс навистина го посакувал воспоставувањето на егалитарно и социјалистичко општество или само го искористил тоа како претекст за да го изгони Бог од општеството. Со други зборови: „Дали Маркс беше инспириран од создателство или уништожение?“

Да се надеваме дека всушност Маркс сакал егалитарно општество без класи. Неговиот култ на еднаквост како метафизичка вредност, го наведе самиот тој да го повторува, на еден или друг начин, сатанистичкиот револт против авторитетот на Бог. Навистина еднаш Маркс изјавил: „Јас сум толку голем како Бог.“ Во Маркс мистичноста на егалитарно општество кое што тој сакаше да го конструира беше само израз на неговиот внатрешен револт против сиот авторитет и сè супериорно за него. 
 
Маркс се стремел „да ја истреби средновековната религија и политика“, и на овој начин, да ја уништи Црквата и Христијанската Цивилизација. При тоа, тој ја следеше декларираната намера на неговиот духовен учител Мојсеј Хес, кој сакаше да ја избрише секоја трага на боженствена сличност што постои во човечкото општество и неговите институции и обичаи. За да го оттргне органското општество од неговата сакралност и хармоничните нееднаквости беше незапирлива побарувачката за ново социјалистичко општество, што не може да ја толерира бесконечната супериорност на Бог.

Според нечии мислења, Маркс имал двојна цел:
   - Уништувањето на хиерархиско, нееднакво и сакрално општество;
   - Конструирањето на егалитарно и десакрализирано општество во кое секој траг на Бога ќе биде забранет под изговор дека е „опиум на народот.“ 

Бакунин, еден од социјалистичките колеги на Маркс, сатанист како и Маркс, го проповедаше уништувањето на државата, промовирајќи анархија: „Нашата мисија е да се уништи, а не да се изгради. Страста да се уништи е креативна страст.“ Маркс исто сведочеше за неговата деструктивна мисла кога во март, 1850 год. кога напиша заедно со Енгелс „План за акција против демократијата.“ Во него, тој изготви терористичка програма која вклучуваше убивање на цареви и унуштување на јавни споменици. Тоа беше во таа насока, што тој предложи сојуз помеѓу пролетериоатот и малата буржоазија.
 
Треба да изненадува, затоа, дека на погребниот говор на Маркс, неговиот пријател Фридрих Енгелс го пофали за неговиот деструктивен гнев:„ За Маркс беше пред сè друго револуционер. Неговата вистинска мисија во неговиот живот беше да допринесе, на еден или друг начин, во отфрлањето на капиталистичкото општество и државните институции, кои го доведоа да допринесе за ослободувањето на современиот пролетеријат, што тој беше првиот што направи сознание за својата позиција и нејзините потреби, свесен за условите за ослободувањето. Борбата беше неговиот елемент. И тој се бореше со страст, издржливост и успех, со каков малкумина можат да соперничат.“

Односот помеѓу Маркс и неговиот учител, еврејскиот писател Мојсеј Хес, кој се смета за татко на социјалистичкиот Ционизам, беше доста мистериозен. Во менталитетот и филозофијата на Хес постои љубопитна суперпозиција на три идеолошки слоеви: Социјализам, Ционизам и Сатанизам. Од една страна, Хес беше ментор на Маркс и на Енгелс и еден од основачите на Социјализмот; на другата страна, тој беше претходник на Ционизмот, дури и пред Теодор Херцл. Тој, исто така, беше оној кој ги иницираше Маркс и Енгелс во Сатанизам.

Во 1862 год. Хес ја објави својата книга „Рим и Ерусалим - Последното Национално Прашање“, каде што тој го предложи основањето на еврејската нација во Палестина. Тој исто така предложи дека на Евреите со воспоставување на социјалистички аграрен систем ќе им овозможи да најдат „откуп низ земјата.“

Хес почина во Парис во 1875 год. Тој беше погребан на еврејските гробишта во Келн, но во 1961 г. неговите останки беа пренесени во Кинерет во Израел, каде што тој останува заедно со останите Социјал-Ционисти. Левото крило на Ционизмот побара Мојсеј Хес да почива во еден од социјалистичките аграрни ќелии за кои тој сонуваше. 

Заклучокот кој можеме да го извлечеме е следен: Марксизмот е зло кое се прикажува како нешто напредно и добро преку неговите денешни вештачки творби (Демократија, Либерализам, Космополитизам, Еднаквост и сл.) преку кои не можи да се забележи неговото присуство. Марксизмот е олицетворение на Анти-Христот, злото кое го окупира светот и е дел секојдневието ни. Доказ дека целта на креаторите на Социјализмот, Маркс и Енгелс била да го оттргнат Европеецот од Христијанството е самото тоа што во социјалистичките оптштества биле не-религиозни во кои правдољубието и родољубието биле забранети. Фатални и очевидни се последиците од пропагандните лаги врз нашата младина којa оди кон неповрат. Скоро секоја личност од која нашите деца сметаат дека треба да земаат пример проповеда културен Марксизам, свесно или несвесно, во мали или големи мери, и за жал, ние умираме од ден на ден безболно, но сигурно, не пружејќи никакво спротивставување.